به همين معنى و ذريه شخص مثل اين است كه مواليدى هستند از او خارج شده‌اند و اين لفظ از ذروت و ذريت مشتق است و همزه دار نيست . اما ابو عبيده گفته اصل آن همزه دار بوده كه عرب همزه آن را كنار گذاشته بنا بگفته او اين لغت از ذرأ اللَّه الخلق مشتق است چنانچه در اين آيه ميفرمايد : وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ و ذرأهم يعنى ايجاد كرد و خلق نموده آنها را و اين آيه يَذْرَؤُكُمْ فِيهِ يعنى مىآفريند شما را پس ذريه شخص عبارت است از مخلوق خدا از نهاد او و نسلش و كسانش كه خداوند از صلب او آفريده . توضيح : فرقى كه صدوق بين مفرد و جمع ذريه گذاشته در اين مورد مطلب قابل توجهى نداشت و تحقيقى كه در اين مورد كرده بود حايز اهميتى نبود و معنى اينكه تنها علي عليه السّلام اين طور قرائت كرده نميدانم منظورش چيست با اينكه ابو عمرو و حمزه و كسائى و ابو بكر نيز ذريتنا قرائت كرده‌اند . تفسير عياشى : معاوية بن وهب گفت : از امام عليه السّلام شنيدم ميفرمود الحمد للَّه نافع بنده آل عمر در خانه حفصه بود مردم بديدن او مىآمدند كسى به آنها عيب نميگرفت و اين كار را بد نمىشمرد اما مردم بواسطه احترام به پيغمبر پيش ما مىآيند مخفى و ترسان اين كار را بر آنها عيب ميگيرند و كار آنها را زشت ميشمرند خداوند در قرآن ميفرمايد : وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلًا مِنْ قَبْلِكَ وَ جَعَلْنا لَهُمْ أَزْواجاً وَ ذُرِّيَّةً پس آنچه براى پيامبر هست جز همان امتيازاتى كه براى هر پيامبرى هست نخواهد بود خداوند به پيامبر نيز همسران و ذريه عنايت كرد با اينكه به هيچ كدام از پيامبران ايمان نياوردند به آن اندازه كه به پيامبر ما از اهل بيتش ايمان آوردند اين امتياز را به پيغمبر ما بخشيد . تفسير عياشى - از بشير دهان از حضرت صادق عليه السّلام نقل كرد فرمود : خداوند هر چه به پيامبران داده به حضرت محمّد نيز عطا نموده و به پيامبر امتيازاتى بخشيده كه بساير پيامبران نداده سپس اين آيه را تلاوت نمود وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا